Ir al contenido principal

¡Dame veneno...!


Necesito una dosis de “no realidad” una fuga, un descanso... Dadme un poco de opio de aquel que os funciona tan bien con el pueblo sumiso, no puedo más... Quiero ser ignorante y dejar de sentir dolor, dolor y podredumbre que huele a esclavitud. Dame un segundo de desconexión, de felicidad plena... Para que no me ahogue tanta injusticia. ¡Déjame vivir, déjanos vivir, dejadnos vivir! Vuestra riqueza esta manchada de nuestra bilis. Mentiras, todo mentiras... No os creáis nada o creéroslo todo para seguir viviendo... Mi mente está esparcida, la verdad es dolorosa y punzante, cada vez se clava más profundo, te arrastra al infierno y cuando miras arriba sólo ves un horizonte repugnantemente corrupto, depravado... ¿Qué podemos hacer? ¿Qué salida existe? ¿Te sometes o luchas y si luchas cómo lo haces? 

Esther-Ruth ©


consecuencias de la precariedad laboral, datos precariedad laboral españa, precariedad laboral españa 2017, porcentaje de trabajadores pobres en españa, corrupción pp, corrupcion noticias, brecha social, kap dibuixant, kap digital, corrupción y pobreza, corrupción en españa

Comentarios

Entradas populares de este blog

Quan canto

Quan canto i la melodia em transporta a una galàxia plena de matisos, tanco els ulls. Tanco els ulls per a assaborir cada nota, tanco els ulls per sentir dins meu cada espurna d'intensitat. Tanco els ulls per a concentrar-me, per a sentir dins meu la música, per a sentir com les ferides es desfan per uns instants. Tanco els ulls com quan faig un petó d'amor i el temps d'eixa d'existir. Esther Ruth ©️ 

Nunca

A veces no se trata de ser suficiente para otros, sino de aprender a serlo para una misma. Hay quien no puede sostener lo que somos. Y eso no nos resta valor. Ámate. Ahí empieza todo. ✨  Nido Mental ©️ • #amorpropio #autoestima #saludmental #crecimientopersonal #reflexiones

Cada vez que tus ojos miran los míos

Me siento abrumada por esta carga electrizante.  Cada vez que tus ojos miran los míos, siento que todo se detiene.  Siento que mis venas se contraen.  Lo siento todo.  Te miro a los ojos y siento que entro en un universo.  Cuando nuestras miradas se sostienen más que fugazmente, siento que no puedo sostener mi alma.  Siento que caigo y a la vez me elevo.  Siento fuerza y debilidad a la vez.  Tus ojos me dan la vida, pero me la quitan al mismo tiempo.  Quisiera entrar en ellos y perderme.  Esther Ruth ©️