Ir al contenido principal

Dilema constante

Estoy en una de esas etapas que marcan principios y finales. 

Un dilema constante, un tira y afloja. 

Un sentir al máximo, un arrepentimiento incesante. 

Con la mente en permanente contradicción, sin saber si este sentir es euforia, tristeza, nostalgia, miedo, atrevimiento… 

Es un momento de hacer balance, mirar atrás y comenzar a despedirme. 

En abril se cumplen cuatro años de la pérdida de mi Padre. Sé que tengo que dejarle ir, pero me aferro. 

Han sido unos años de enorme aprendizaje y de sufrimiento, pero también años de saborear lo realmente importante de la vida. 

Ha sido muy duro repartir alegría con el corazón roto. 

Al principio, después de cada actuación, me esperaban quilómetros de lágrimas en el coche de vuelta a casa. 

Pero que bonito y generoso es ofrecer tu esencia y tu sonrisa teniendo el alma partida en pedazos y el corazón llorando. 

Ha sido una etapa de autoexigencia que me ha dejado exhausta. 

Ahora estoy en un momento de desear fluir intensamente, pero con la culpa acechando. 

Una vez más aprendiendo a aceptar lo que viene y lo que siento. 

Intentando ser mi propia mejor amiga, aunque el propio juicio exprima mi ser. 

Esther Ruth



Comentarios

Entradas populares de este blog

Nunca

A veces no se trata de ser suficiente para otros, sino de aprender a serlo para una misma. Hay quien no puede sostener lo que somos. Y eso no nos resta valor. Ámate. Ahí empieza todo. ✨  Nido Mental ©️ • #amorpropio #autoestima #saludmental #crecimientopersonal #reflexiones

Quan canto

Quan canto i la melodia em transporta a una galàxia plena de matisos, tanco els ulls. Tanco els ulls per a assaborir cada nota, tanco els ulls per sentir dins meu cada espurna d'intensitat. Tanco els ulls per a concentrar-me, per a sentir dins meu la música, per a sentir com les ferides es desfan per uns instants. Tanco els ulls com quan faig un petó d'amor i el temps d'eixa d'existir. Esther Ruth ©️ 

La vida ens pot trencar o ens pot transformar

La vida ens pot trencar o ens pot transformar. Depèn del que ens toqui viure, però també de com naveguem les emocions, de com les acceptem i de com aprenem a perdonar-nos. Hi ha reptes que ens poden deixar enfonsats al fang. Dols, traïcions, injustícies... I transitar-ho també passa per acceptar que, en el passat, vam actuar amb la informació que teníem aleshores. Hi havia coses que no sabíem, que encara no coneixíem, i no podem jutjar aquella antiga versió de nosaltres amb la consciència que tenim avui. No sempre ressorgim igual. De vegades ressorgim més conscients, més sensibles, més profunds... Vivim en una època curiosament interessant, en què ens exigim massa, ens comparem massa i sovint oblidem tot el que ja hem superat i sostingut. I tampoc som conscients fins a quin punt una paraula, una reflexió o una actitud nostra pot haver influït en la vida d’algú. Potser hem estat llum, refugi o inspiració sense arribar-ho a saber mai. Potser una de les relacions més importants que tindre...